Historia i dziś - Odnowa w Duchu Świętym przy PMK dla kantonów Zurych i Glarus

Historia Odnowy w Duchu Świętym

Katolicka Odnowa w Duchu Świętym jest jednym z ruchów w Kościele, które zaczęły się bardzo szybko rozwijać po błagalnym wołaniu papieża Jana XXIII w przeddzień rozpoczęcia Soboru Watykańskiego II, by Duch Święty "odnowił Swoje cuda w naszym czasie, tak jak to się działo w dzień Pięćdziesiątnicy" . W odróżnieniu jednak od innych ruch ten nie ma swojego założyciela tzn. dokładniej żaden człowiek nie może być uważany za jej prekursora, pomysłodawcę, czy twórcę.

 

Początki tego ruchu Kościele Katolickim sięgają dnia 18 lutego 1967 roku kiedy to grupa studentów będąca na rekolekcjach modliła się aby doświadczenie Pięćdziesiątnicy zostało odnowione w ich życiu. I po modlitwie płynącej z głębi serca, pełnej oddania siebie Ojcu, najpierw studenci a potem inni uczestnicy doświadczyli nowego wylania Ducha Świętego. To doświadczenie nazwane zostało chrztem w Duchu Świętym. Daje ono nową głębię modlitwy, umiłowanie Pisma Świętego i Eucharystii, natchnienie do ewangelizacji, wezwanie do nawrócenia i świętości. Niezależnie od tych doświadczeń grupy Odnowy zaczęły najpierw powoli, a później z coraz większą siłą ogarniać cały Kościół. Grupy Charyzmatyczne zaczęły powstawać równocześnie, często niezależnie od doświadczeń amerykańskich, w różnych miejscach na ziemi. Odnowa dotknęła i w wyraźny sposób zmieniła życie ponad 123 mln ze wszystkich stanów Kościoła w 125 krajach na całym świecie. Duszą Ruchu stało się doświadczenie "chrztu w Duchu świętym", czyli łaska odnowienia, przebudzenia i odmłodzenia darowana każdemu z osobna jak i całemu Kościołowi. Odnowa pomogła ludziom zrozumieć kim jest chrześcijanin. Że Jezus nie śpi i jest żywy i obecny wśród nas. Chce z nami rozmawiać. On nam udziela pełni darów Ducha Świętego i chce byśmy byli lepszymi. Chce byśmy wiedzieli kim jesteśmy a kiedy to wiemy możemy z zaangażowaniem i entuzjazmem mówić co to znaczy być z Bogiem.

 

Katolicka Odnowa Charyzmatyczna otrzymała błogosławieństwo Pawła VI i została uznana za szczególną łaskę Ducha Świętego przez Konferencje Episkopatów w wielu krajach.

 

Trudne jest ustalenie konkretnej daty powstawania grup modlitewnych Odnowy w Duchu Świętym w Polsce. Wiadomo jednak, że przyszła dwiema drogami: poprzez Ruch Światło- Życie oraz jako przeniesienie doświadczenia tych, którzy się spotkali z Odnową w Stanach Zjednoczonych.

Nurt Odnowy zataczał coraz szersze kręgi. Przyjeżdżali goście z zagranicy i dzielili się swoimi doświadczeniami Odnowy (m.in. ks. Kardynał Suenens). Powstały wspólnoty, a w 1977 roku zorganizowano w Izabelinie ogólnopolskie czuwanie osób odpowiedzialnych za Odnowę (około 30 osób) powstał wtedy Krajowy Zespół Koordynatorów, który współpracował z Międzynarodowymi Służbami Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej. W latach 1979-1980 odbyły się spotkania z udziałem członków Ruchu Światło-Życie. W 1984 r Konferencja Episkopatu Polski mianowała biskupa Dembowskiego Krajowym Duszpasterzem Odnowy w Duchu Świętym. Od początku tego wspaniałego doświadczenia w naszym ojczystym Kościele minęło przeszło 25 lat. Ruch rozwija się na różnych polach. Z zespołem Koordynatorów kontaktuje się ponad 650 grup modlitewnych, organizowane są rekolekcje, czuwania, kongresy, wspólne ewangelizacje, powstają wydawnictwa, jest tworzony materiał formacyjny.

 

Polecamy oficjalną stronę Katolickiej Odnowy w Duchu Świętym wraz z danymi wszystkich wspólnot w Polsce: www.odnowa.org

Odnowa Charyzmatyczna dziś

Obecnie przy Watykanie mają siedzibę Międzynarodowe Służby Odnowy w Duchu Świętym (ICCRS), które w swoich dokumentach tak określają cel ruchu:

 

pomaganie w dojrzałym i stałym osobistym nawróceniu do Jezusa jako Pana i Zbawiciela

 

wspieranie i podtrzymywanie osobistej i zdecydowanej odpowiedzi na Osobę, obecność i moc Ducha Św.

 

wspieranie i podtrzymywanie przyjęcia i korzystania z darów duchowych, nie tylko w ramach Odnowy, lecz także w łonie całego Kościoła

 

podtrzymywanie dzieła ewangelizacji w mocy Ducha, łącznie z ewangelizacją ludzi będących poza Kościołem, ewangelizowaniem "chrześcijan z tylko nazwy" oraz ewangelizacja kultury i struktur społecznych

 

podtrzymywanie wzrostu w świętości przez integrację darów charyzmatycznych z pełnią życia Kościoła

 

Członkowie Odnowy w Duchu Świętym są więc nie tylko wezwani do kształtowania osobistej relacji z Bogiem, ale i do służby w Kościele, troski o to, aby każdy człowiek mógł poznać Boga - aby nikt nie zginął.

 

Na całym świecie członkami Odnowy jest 7% wiernych Kościoła Katolickiego (w USA jest to nawet 18% katolików).

 

W Polsce 1979 roku w Magdalence (obecnie ośrodek formacji Odnowy) miało miejsce spotkanie koordynujące działania grup Odnowy. Powstał Krajowy Zespół Koordynatorów, z którego wyodrębniono Zespół Pastoralny, Sekretariat i odpowiedzialnych regionalnych, tj. opiekuna duchownego i koordynatora - lidera świeckiego dla regionu (obecnie dąży się do tego, aby każda diecezja miała własnych koordynatorów).

 

Przewodniczącym Krajowego Zespołu Koordynatorów jest ks. Andrzej Grefkowicz, a krajowym duszpasterzem - biskup włocławski senior Bronisław Dembowski.

 

Szacuje się, iż w Polsce stały kontakt z Odnową ma 40-60 tys. Osób. Na corocznych Czuwaniach Odnowy na Jasnej Górze gromadzi się tam ok. 200 tys., ale nie wszystkie te osoby były w sensie ścisłym członkami Odnowy.

Jan Paweł II o Odnowie Charyzmatycznej

Jan Paweł II rozpoczął VI Międzynarodowy Kongres Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej w Rzymie w 1987 r. słowami: „Zapewniam Was, że wasza miłość do Chrystusa i otwartość na Ducha Prawdy są najcenniejszym świadectwem misji Kościoła w świecie”. To jest cecha ludzi żyjących w Duchu - trwać w misji – podobnie jak realizowali misję Kościoła chrześcijanie czasów apostolskich. Jest to także zadanie dla kapłanów zajmujących się Odnową oraz dla liderów i animatorów, aby członków Odnowy formować w kierunku nakreślonym przez Ojca Świętego. W dalszych słowach Jan Paweł II uznał, że w roku 1987 obchodziliśmy dwudziestolecie Odnowy w Duchu Świętym w Kościele katolickim, przyjmując jako początek wydarzenia na uniwersytecie w Pittsburgu z 6 stycznia 1967 r.

 

W Adhortacji Apostolskiej Christifideles Laici z 1988 r. Jan Paweł II mówi, że rozmaitość charyzmatów w Kościele jest odpowiedzią Boga na potrzeby człowieka, świata i Kościoła i w tym kontekście charyzmaty powinny być używane. W naszych czasach możemy oglądać rozkwit różnych charyzmatów wśród mężczyzn i kobiet, zwłaszcza świeckich. Obfitość tych charyzmatów jest rozmaita, a katalogi podane przez św. Pawła niepełne, gdyż w historii Kościoła pojawiają się wciąż nowe charyzmaty. Świeccy winni przyjmować je z wdzięcznością i przez całe życie podchodzić do nich z głębokim poczuciem odpowiedzialności, bo korzystający z darów Ducha Świętego są odpowiedzialni za wspólnotę Kościoła. Ważne, aby świeccy pamiętali, że ten sam Duch, który udziela charyzmatów, również kieruje Kościołem i mu przewodzi. Dlatego też charyzmaty są zawsze ku pożytkowi wspólnoty - jeśli nie bezpośredniemu, to pośredniemu.